Appetite To Discover

De Reis, Event & Food site van Christel Bedert

Moet er nog vlees zijn?

Er is niets nieuws aan vegan. Geloof mij. In een vorig leven was ik receptioniste in een het IBIS hotel in Brugge, een hotel dat toen, en misschien nu nog altijd, gefrequenteerd werd door groepen oorlogsmonumenten bezoekende Engelsen. Die werden telkens door dezelfde reisagent gestuurd. Ik werd er smoorverliefd op een van diens gidsen, Jonathan. Een vegan.

Op een bepaald moment waren we samen op een trouwfeest uitgenodigd. Mijn vegan date kreeg een bordje koude groeten als voorgerecht, een bordje warme groenten als hoofdgerecht en een stukje fruit als dessert. Niet te verwonderen dat de duts er maar bleek en flauw bij liep. FYI. Mijn volgende vriendje was een stevige dokwerker. Ik ben ermee getrouwd. Nog altijd.

De vegan is me altijd bijgebleven. Na mijn vertrek bij IBIS heb ik hem nooit meer gezien.

Er is veel veranderd voor de vegans in de wereld vandaag. Godzijntgedank is hun menu uitvoerig uitgebreid. En ze hebben wereldwijd meer aandacht gevraagd. En gekregen. Wees eerlijk, als je vandaag de dag met een groep vrienden uit gaat eten, is het de vegan (of de vegetariër) die de restaurantkeuze bepaalt. En met een bordje groeten alleen, krijg je hem niet meer afgewimpeld.

De markt speelt er handig op in.

Een tijdje terug was in op Anuga in Keulen. Een internationale voedingsbeurs voor professionals. Echt waar. Nog nooit zoveel mensen op één plaats gezien. Nog nooit zoveel talen gemixt door elkaar. Nog nooit zoveel vegan burgers en consorten mogen/moeten proeven. Waar vegan burgers in een eerste instantie voedzaam moesten zijn – ook vegans hebben voedingsstoffen voor stevige botten en een goede gezondheid nodig – wordt in de ontwikkeling van de vegan maaltijden nu ook volop aan textuur, smaak en wat wij noemen ‘mondgevoel’ gewerkt. Bedoeling is dat als je een vegan burger eet, je hetzelfde kwijl in de mond krijgt als bij een al dan niet vettige vleeshamburger, maar dan wel zonder het schuldgevoel waar vegans onder gebukt gaan, en zonder de zware milieubelasting waar dieren kweken mee gepaard gaat.

Ikzelf ben, net als mijn man de dokwerker met het kleine hartje, een echte vleeseter. Maar ik zeg u. Mijn biefstuk smaakt me nog eens zo goed als ik weet dat het dier dat ik heb verorberd een goed leven heb gehad. En ook. Alhoewel mijn generatie (ik word 50 in 2020) heel hard zijn best doet om klimaatopwarming te minimaliseren, is mijn ontkenningsfase gepasseerd. Waarmee ik bedoel dat zelfs bij ons thuis meer en meer bewust wordt gekookt en ook de veggie day zijn intrede heeft gemaakt. Dit onder impuls van Toegepaste Gezondsheidswetenschappen studerende dochter Daphné Rijckaert.

Een van de typische vleesvervangers waar vandaag mee wordt gewerkt, is de paddestoel. Op Anuga kreeg ik het fantastische verhaal te horen van een bedrijf genaamd Beefy Green. Kort samengevat. Er was eens een producent van oesterzwammen. Die gooide bij het oogsten alle steeltjes weg. Beefy Green is die beginnen verzamelen. Vandaag worden ze verwerkt tot vleesvervanger. De hoofdmoot van de oesterzwammensteeltjes worden nu verwerkt tot worsten. Meer nog, vaak worden ze gemengd met ‘echt vlees’. Worst blijft even lekker. Met minder vlees. Flexiconsument content. Milieu content.

Er is niets nieuws aan vegan. Maar door of dank zij de veganisten zijn er vandaag de dag meer vegetariërs, flexitariers en bewuste consumenten en ondernemende producenten die op de vraag inspelen. Waarvoor dank.

We gaan een boeiende toekomst tegemoet waarbij, meen ik, onze smaakpapillen nog veel en vaak verrast zullen worden.

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 25 januari 2020 door in Travelweetjes.
%d bloggers liken dit: